ge-kreuzirjhfhsdysghdj-tandenknars

Eergisteren was het 10 februari 2014.
U denkt 'so what!'
Voor ons een belangrijke dag : de start van de aanmelding voor de lagere school.

Al een tijdje lig ik wakker van deze keuze. Persoonlijk vind ik dat mijn ouders de verkeerde keuze maakten voor mij maar in die tijd was het meer een 'traditie' om te kiezen voor een bepaalde school en of het kind daar al dan niet bij past, was van ondergeschikt belang.
(misschien zijn we nu verwend of snobistisch maar iedereen wil voor zijn/haar kind het beste?! Toch?)

Ik herinner me een identieke dag in 2010 wanneer dit systeem de eerste keer werd ingevoerd. Die eerste keer was het tijdstip van aanmelden nog belangrijk, wat gelukkig nu niet meer is. Om 14u ging de website open en na 1 minuut crashte het systeem tot grote ergernis en frustratie van al die ouders die stipt om 14u probeerden aan te melden.
Nu hebben we iets meer tijd.
Maar waarom stelt dit me niet gerust?
Ik hoor nu al verhalen van kinderen die geen plaats hebben in de school van hun grote broer of zus!
Als daar al geen plaats voor is, hoe groot zijn de kansen dan voor ons kind (en velen anderen)?

Ergens maart 2010 kregen we onze uitslag van de loterij van de kleuterschool. Zwaar teleurgesteld waren wij want we hadden een plaats in onze 5de voorkeursschool. Bij onze onthaalmoeder waren er 5 kindjes die het jaar erna naar de kleuterschool zouden gaan, dus 5 aanmeldingen. Toen ik daar om 9u die ochend binnenstapte, was het net alsof er een bom was ontploft!
3 van de 5 kindjes hadden GEEN school
1 kindje had een school maar 5de voorkeur (wij dus)
1 kindje had de 1ste school van voorkeur (die ouders hadden ook maar 1 school opgegeven want ze woonden NAAST deze school)
3 op 5 had GEEN school.
Plots besefte ik dat ik eigenlijk HEEL blij mocht zijn dat ons kind naar school kon gaan! Wat een luxe!!!
Ondertussen hebben alle kindjes een school gevonden maar niet altijd de keuze van de ouders.

Onze dochter zit in een kleuterschool zonder lagere school en zo begint de procedure voor ons opnieuw. Momenteel leg ik ons lot en dat van ons kind in de handen van de scholenloterij. Ik zou me er vreselijk druk over kunnen maken maar momenteel voel ik eerder 'machteloosheid'. Ik laat het nu zo en wacht af.

Als je jong bent, denk je: joepie! We kopen een huisje in de stad. Alles is dichtbij, met de fiets naar werk, cultuur om de hoek, vrienden in de straat, terrasjes in de zomer ... het leven is mooi.
En als er dan kindjes aankomen, word je met je neus op de feiten geduwd:
wachtlijsten, wachtlijsten, wachtlijsten, ...
voor crèches, voor scholen, voor zwemlessen, voor scouts, voor vakantieopvang, voor sportkampen, voor , voor, voor, voor, ....

Ik krijg zéér sterk het gevoel dat ik mijn kinderen niet hetzelfde KAN bieden dan kinderen die buiten de stad wonen! Ik wil het wel maar we lopen tegen de muren van de stad aan. De stad lijkt te klein voor onze kinderen! Deze stad kan (of wil) onze kinderen niet! Ik hou van deze stad en voor de rest woon ik hier super graag en ik wil echt niet naar den buiten verhuizen...
nu nog niet...
maar hoe zal ik hierover denken binnen 2 jaar, binnen 3 jaar,... als onze 2 andere kinderen naar school gaan, willen leren zwemmen, naar de scouts willen gaan,...
Ga ik dan nog zin hebben om met mijn hoofd tegen die muren van de stad te botsen?
Wil ik nog op de barricades gaan staan of geef ik het op?
Of rij ik met een auto vol kinderen tot buiten de stad voor school, zwemlessen, scouts, ...
Of denk ik dan FUCK OFF en laad mijn huifkar met gezin en inboedel vol richting Provence...???

Mijn moedergevoel word danig op de proef gesteld:
Lopen onze kinderen het risico achterop te lopen tov hun leeftijdsgenoten die niet in een stad wonen? 
Het lijkt een absurde vaststelling en compleet niet gestaafd door één of ander wetenschappelijk of universitair onderzoek maar wel een vraag die in deze moeder haar hoofd rondspookt. Ga ik mezelf deze keuze later beklagen of zullen mijn kinderen mij later confronteren met deze foute keuze? ... zoals ik nu ook mijn ouders hun foute keuze kwalijk neem ...

Nog veel stof om mijn hersens de komende nachten op volle toeren te laten draaien!

Gelukkig ligt zij er niet van wakker:

Waar ik weer van sta te kijken...

dat de tijd precies sneller gaat dan je het kan vatten...

dat ik opkeek tegen een vakantie die 9 weken duurde en die gisteren plots voorbij was...

dat ik tijdens deze vakantie er toch in slaagde om met 3 kinderen (waaronder 1 baby) uitstapjes te doen en door omstaanders werd bekeken als een zottin...

dat kinderen de zee NOOIT beu worden...

dat kinderen de Zoo NOOIT beu worden...

 dat ons 5 jarig meisje een echt klein madammeke aan het worden is en dat ze dat zeker niet van haar mama heeft, die tot de leeftijd van 30 nooit een rok of kleedje wilde dragen...

dat onze bijna 3 jarige meid haar karakter en kuren met de dag erger worden en ik hoe langer hoe meer écht niet meer weet wat ik ermee moet aanvangen...

dat ik gisteren onze kleinste spruit van 3 maanden voor de eerste keer ging droppen in de crèche...

dat ik gezwicht ben voor de 'goedbedoelde' adviezen/verwijten en nu 'melkkoegewijs' melk af kolf in plaats van poedermelk te geven aan de jongste...

dat zwanger zijn en bevallen een vrouw lichamelijk echt kan ruïneren en dat mannen dat precies écht niet snappen...

dat je nooit te oud bent om bij te leren want zwanger zijn en bevallen kan blijkbaar uw ogen aantasten want ik zie dezer dagen super slecht... als ik iemand op straat niet herken, vergeef het mij want ik ga door het leven in een waas...

dat je nooit te oud bent om bij te leren want ik leerde een nieuw woord bij ... zijde : POORTSLETTEN. Voor wie het ook nog niet kent: poortsletten is staan sjauwelen aan de schoolpoort, voor of na schooltijd, met andere, voornamelijk mama's. Ik heb nog niet veel poortslettende papa's ontmoet. Ze zijn er zeker wel maar of ze ook onder de noemer SLETTEN vallen, weet ik niet. Er word sinds gisteren dus weer wat afgepoortslet en ik beken, ik doe er af en toe wel aan mee. Maar ik ga zeker geen half uur vroeger aan de poort staan om deze activiteit uit te oefenen. Zoveel tijd heb ik niet!

dat er in Antwerpen een zéér onverdraagzame bomma meerijd met bus 32 tussen de Zoo en Berchem Station. Gezinnen met kinderen en een buggy die deze buslijn willen nemen, pas op want de bomma in kwestie houd er zeer racistische opvatting op na jegens gezinnen met buggy's. De bomma mag van geluk spreken dat ik 3 kinderen mee had, anders had ik haar zeker eens goed haar vet gegeven maar mijn kinderen zouden niet begrijpen waarom ik een zielig oud bomma'tje zo zou aanvallen. Dus de brave burger in mij slikte alle woorden in en negeerde de aantijgingen aan mijn adres over buggy's die bussen blokkeren en dat buggy's na 16u30 toch niet meer op de bus zouden mogen want wij, jonge moeders, hebben toch tijd genoeg en kunnen toch gerust ook voor de spits een bus nemen! Zeer frappante opmerkingen want ik ben een grote voorstander van een wetsvoorstel dat zegt dat 65 plussers tijdens de spits niet op bus en tram mogen zitten, want die hebben pas tijd genoeg én rijden daarenboven ook nog gratis!! De politieke partij die dit voorstel kan verwezenlijken, heeft mijn levenslange stem!

dat ik soms veel wil schrijven maar, zoals iedereen, te weinig tijd heb of te weinig tijd vrij maak om dit te doen en dat erover klagen geen zin heeft...

dat de vakantie voorbij is en dat ik terug begin te werken en er eigenlijk veel zin in heb!!!

dat ik weer vol goede voornemens zit (het lijkt wel nieuwjaar hihi) en hoop deze waar te maken!!!

En daar is de hemel!!

KIJK MAMA; EEN 4!!!
Riep de oudste dochter deze avond!
En ja hoor, daar stond ze, hoog in de lucht. Dat kind heeft echt oog voor zulke details...!
Nu de wolken zich even hadden terug getrokken, leek er plots wel erg veel vliegverkeer boven Antwerpen... Maar wel mooi.....

it's my party??

Hoewel ik bijlange nog ni jarig ben, kreeg ik al wel een 'feestje' van de dochters cadeau!!
Die vieren ZOOOO graag verjaardagen dat ze er niet op kunnen wachten. En nu duurt het wat langer voor de volgende (zijnde ik) aan de beurt is, dus maken ze er zelf een feestje van.
- Self made taart met kaarsjes en aardbeien en appels en slagroom en frambozen en chocolade (zie je het hihi)
- Self made kroon met Kaatje en Kamiel (jaja t'is kitsch maar het zijn kinderen hé :)
- en een liedje met hiep hiep hoera's en al!!!

Woensdag is hier altijd een klein feestje... tussen de ruzietjes en geween door natuurlijk....

jong geleerd

Als ouders zijn we zelf geen technologische hoogvliegers maar onze dochter wilde nu ook wel graag haar stuk technologie. Het werd een kitscherig roos fototoestel van Kidizoom: spuuglelijk en het vreet batterijen maar ze is er gek van! Zo maakte ze zelf deze portretjes waar ik spontaan van moet glimlachen!

Zilver-Linde deel 2

Na 3 hectische weken van werken 'gelijk zotten' tegen de deadline, was het dit weekend de opening/voorstelling van ons project:  Zilver-Linde!!
We kregen heel de stoet familie-vrienden-kennissen-buren en zo meer over de vloer wat op zich ook al voor redelijk wat stress zorgt. Maar ik kan nu wel toegeven dat ik blij ben dat we dat gehad hebben en dat ik mezelf nu volledig kan storten op mijn 'werk'. Want opdrachten zijn er ook bij gekomen en dat was tenslotte toch de bedoeling. Ik kan hier niet blijven thuis zitten zonder iets te presteren en een beetje geld binnen te brengen... Daar zal manlief op termijn niet mee kunnen lachen hihi...
Maar na het harde labeur, is het fijn het resultaat te bekijken en eens terug te blikken vanwaar we zijn gekomen. En ik moet toegeven, het is écht wel een verbetering, oef en gelukkig!!

VOOR

 NA

En natuurlijk mijn werkplekje, waar de kindjes ook eens graag komen piepen en spelen!

 

En onze website is ook actief dus neem zeker ook eens een kijkje op www.zilver-linde.be

Waar is die vakantie gebleven?

Ja wij zijn wandelaars!
Klinkt een beetje bejaard maar voor ons een toppie vakantie-bezigheid. Voor menig ouder met kinderen lijkt de gedachte alleen al een levende hel maar wij waren vol goede moed en goed voorzien. De oudste is 4 jaar en had al bewezen dat ze enkele kilometers wel goed kan verteren. En met een bijna 2 jarige in het gezelschap, danken we de uitvinder van de kinderdrager of kinderrugzak of hoe noem je dat! Zo'n rugzak met 'stoeltje' waar ge uw kleine in vast klikt en dat zit dan enkele uren stil! Zowaar toch de hemel van elke ouder!!
Klein minpunt bij ons aanwezige exemplaar: Ge moet dan wel continu blijven stappen want anders roept ze onafgebroken 'UIT UIT UIT'. Maar dit kleine nadeel namen we er graag bij en jawel, heeeeeel soms viel ze zelfs in slaap. (héééééééééééél soms wel te verstaan, meer niet dan wel.....)
Maar zot als we zijn, deden we het toch. Allemaal wandelschoenen aan, regenjas mee, zonnecrème op, bril en pet mee en hopelijk voor de rest niets vergeten en op pad. Manlief was muilezel van dienst voor de jongste en ik was moeder, sportief coach, zangeres (aheum), verhalenvertelster, natuurgids, fotograaf en zoveel meer voor de oudste.
De blikken die we toegezonden kregen van collega-wandelaars (en jawel, meestal waren ze bejaard) was een mengelmoes van bewondering en ook ongeloof. Waarschijnlijk meer ongeloof dan bewondering... maar we waren vast besloten onze realistische doelstelling te behalen.
 En jawel hoor, veel natuurschoon hebben we vanop bergtoppen mogen aanschouwen. Steeds met een belofte en beloning aan de kinderen maar voor wat hoort wat! Dat weet zo'n kind op die leeftijd al zeer goed.
Maar niets zaliger dan na een lange wandeling vliegeren op de top van de berg!!
En die bustoeristen maar gapen. Dat hadden ze precies nog nooit gezien. Maar we stonden er wel hé, met onze 2 kleine dochters op de top ! Fantastisch om ze te zien genieten van dit moment. En te weten dat ze er nu nog vaak aan terugdenken! Niet veel 4 jarigen die dat kunnen navertellen!!! Een ipad, iphone, ipod en zo meer kennen ze niet, maar een berg, het gras, de bijen, de zon, de wind en een vlieger wel hoor!
Maar ja, wij zijn dan ook vroeg bejaarde dertigers die van wandelen houden. Misschien worden we binnen 10 jaar wel aanzien als kindermishandelaars....
Pech gehad dames!
Volgend weekend gaan we naar de Ardennen en weet je wat: de wandelschoenen gaan ook mee!!

Trouwersstress

Niet de mijne want ik ben al lang getrouwd! (waar is den tijd...)
Maar als ge juwelen maakt en tot een bepaalde leeftijdscategorie behoord, komt ge wel wat trouwers tegen.
En dan komt er vaak ook een bestelling trouwringen bij kijken.
Het was deze keer weer een race tegen de klok want volgende week trouwen ze! Niet echt goede reclame voor mezelf natuurlijk maar tot nu toe heb ik nog nooit een koppel moeten teleurstellen met een laattijdige levering. (hout vasthouden)
Ik presteer duidelijk het beste als er wat druk achter zit.
Na enigszins zwaar ploeterwerk om de technische kant van het verhaal uit te werken en te doen kloppen, zijn ze vandaag toch af geraakt! Verpakt en al, klaar om af te geven: hieronder het fotografische resultaat!!!!!

en nu maar hopen dat ze passen!

Omron CX3

Gisteren vertoonde ze nog een grote vorm van professionaliteit tijdens een 'fotoshoot' voor haar meter. (binnenkort te zien in één of ander promo krantje van de gemeente Boechout)  Met je vingers in ambachtelijke confituur zitten dabben, opeten en alles vol smeren: zo'n gelegenheid laat je ook niet snel aan u voorbij gaan!

Dank aan de meter voor deze opvoedkundige misvorming van onze dochter! Een pot confituur op onze tafel zal er nooit meer hetzelfde uit zien voor R, na deze zoete kennismaking.

Maar vandaag beleven we de omgekeerde wereld. R is compleet leeg, suf en koortsig. De aerosol (merk Omron CX3), van het Onafhankelijk Ziekenfonds, is deze winter nog niet uit ons interieur weg geweest! Deze morgen al in de wachtzaal van de dokter en nu uitzieken en rusten in je bedje. We beginnen er weer aan voor de komende dagen. Ik hoop dat je snel beter bent klein prutske!

hier en hier had je het ook al zitten! Wij kijken uit naar de zomer...

Manlief in Uit-magazine!

We zijn lid van de VAB en krijgen dus het bijbehorende 'Uit-magazine' in de bus. Ik lees er af en toe in, meer als tijdverdrijf dan uit interesse.
Mijn verbazing was dan ook groot bij het lezen van onderstaande artikel: manlief haalt zowaar een klein beetje de pers zonder dat we het weten!! Voor de vorige uitbaters van dit restaurant (toen met ander naam) maakte hij op maat de houten bank tegen de muur. En nu staat dat zomaar te blinken in een boekske! Schoon hé!

(foto uiterst rechts)

( Publicatie: Uit-magazine januari 2012)

Mooie ochtendmaan