Kleuter vs Lavastroom

Op studio Brussel hoor ik soms het rubriekje 'Wat een dag...' met dan een persoonlijke quote over de belevenissen uit iemand zijn dag... Soms bedenk ik me wat ik daar achter zou zetten. Maar bij ons is het hier ALTIJD 'wat een dag...' De momenten dat er peis, vree en harmonie heerst, zijn schaarser en dus mijn quote zou eerder klinken in de trant van:
'Wat een dag, ik zit eindelijk rustig in de zetel zonder gehuil of geroep en dat klinkt vree saai maar ik kan daar intens van genieten!'
Want ook op dit eigenste moment, als ik dit probeer bij elkaar te typen, ligt er een 6 maandertje klaaglijk te huilen en te smeken om moeders aandacht. Jaja een moment van rust is voor mij een vermelding waard!

Met 3 kindjes zit ons huis vol leven, geluid, gelach, geroep, rommel, tranen, snot,... en er zijn zo van die dagen dat dit alles nog helser en intenser is. Zo hebben we hier een 3 jarige en als ik haar met iets zou moeten vergelijken, dan is het met een vulkaan... meer bepaald de Vesuvius ten tijde van Pompeii. Velen omschrijven haar als een deugniet met een guitig smoeltje maar niets is minder waar, ze is een vulkaan!
En wat voor één!!!
Soms slaapt ze.... en is ze lief en zacht en mooi.... en is ze lekker warm en knuffelig en kan je er alles van gedaan krijgen
Soms sluimert ze.... en roept ze uitdagend NEE.... en loopt ze lachend weg en moet je haar achterna lopen.... en moet je haar wriemelende benen en armen in een pyjama wurmen.... en kan je ze kriebelen en laat ze haar mooiste gegiegel horen... en durft ze wild worden en plots aan je haren trekken ... en springt ze uitdagend in de zetel op en neer, op en neer, op en neer,....
Soms pruttelt ze,... en is ze boos... en loopt ze ook weg maar niet al lachend... en durft ze te krabben en te bijten... en slaat ze haar grote zus... en gooit ze iets op de grond...

En soms BARST ZE UIT!
onverwacht en ongezien, een allesvernietigende eruptie van woede, vermoeidheid, verdriet, onmacht,... met een zondvloed van tranen, geschreeuw, gehuil, geroep, gekrab, gestamp, snot, spuug, gebrul, geblaas, geroep...
niet te kalmeren,
niet te sussen,
niet om te praten,
niet te knuffelen,
niet om te kopen met snoep,
niet te troosten,
niet voor rede vatbaar...
Vanuit de diepe krater die haar keelgat is, spuwt ze de woorden 'jij bent een stoute mama!'

Ik ben geen stoute mama maar gewoon een 'niet perfecte mama'
Ik sta met een uitbarstend kind in de school. Als dit slechts één kind is, pak je het kind onder de ene arm, boekentas onder de andere arm en been je de schoolpoort uit en de kous is af.
Nee, ik heb ook een 5jarige mee en een 6 maandertje op de arm. De 5 jarige gaat braaf zelf naar de fiets maar met nummer 2 en 3 ben ik toch even op de sukkel. De vulkaan is met geen stokken mee te krijgen. In haar woede-uitbarsting, smijt ze zichzelf op de grond, trekt aan de deur die vervolgens tegen haar gezicht kletst, krabt met haar nagels op de stenen, kruipt op handen en knieën door een plas, terloops merk ik op dat ze ook in haar broek heeft geplast. Onder het toeziend oog van andere ouders probeer ik rustig te blijven en haal ik alles uit mijn kast om het kind mee naar huis te krijgen. Tevergeefs....
Na 20 minuten scene, ben ik het beu. Ik zet nr 1 en nr 3 in de bakfiets en ga terug de school binnen om nummer 2 van de grond te rapen. Met gesleur, getrek gestamp, gekrab krijg ik haar toch in het fietsstoeltje maar de uitbarsting is nog niet voorbij. Jas, schoenen en kousen vliegen rond de fiets...
Met een woedend kind, zonder jas en op blote voeten, laveer ik fietsend naar huis... een jas vol spuug en snot raakt mijn koude kleren even niet....

Misschien denken sommige ouders nu aan 'kindermishandeling' ... ik denk meer aan 'oudermishandeling':
een krab in mijn nek, een schoen tegen mijn kaak, een bijna ontwrichte schouder, blauwe plekken op mijn rug....

Ik ben zeer begaan met het wel en wee van de wereld, het milieu, de natuur, ecologie, ... en hoe dit gaat verlopen en hoe we dit gaan overleven....
Maar op sommige momenten smelten deze zorgen als sneeuw voor de zon en is mijn grootste onzekerheid:
Hoe gaan we deze 3 jarige overleven?
Hoe gaan we deze 3 jarige overleven als dat een puber is?

Als ik onze 5 jarige beschrijf in vulkaanterm, is zij niet meer dan de Eiffel in Duitsland.
Als ik denk aan onze baby, hoop ik op nog een Eiffel maar ben ik, na onze Vesuvius, al tevreden met een Eyjafjallajokull
...
Word ongetwijfeld vervolgd
...
 

    

Waar ik weer van sta te kijken...

dat de tijd precies sneller gaat dan je het kan vatten...

dat ik opkeek tegen een vakantie die 9 weken duurde en die gisteren plots voorbij was...

dat ik tijdens deze vakantie er toch in slaagde om met 3 kinderen (waaronder 1 baby) uitstapjes te doen en door omstaanders werd bekeken als een zottin...

dat kinderen de zee NOOIT beu worden...

dat kinderen de Zoo NOOIT beu worden...

 dat ons 5 jarig meisje een echt klein madammeke aan het worden is en dat ze dat zeker niet van haar mama heeft, die tot de leeftijd van 30 nooit een rok of kleedje wilde dragen...

dat onze bijna 3 jarige meid haar karakter en kuren met de dag erger worden en ik hoe langer hoe meer écht niet meer weet wat ik ermee moet aanvangen...

dat ik gisteren onze kleinste spruit van 3 maanden voor de eerste keer ging droppen in de crèche...

dat ik gezwicht ben voor de 'goedbedoelde' adviezen/verwijten en nu 'melkkoegewijs' melk af kolf in plaats van poedermelk te geven aan de jongste...

dat zwanger zijn en bevallen een vrouw lichamelijk echt kan ruïneren en dat mannen dat precies écht niet snappen...

dat je nooit te oud bent om bij te leren want zwanger zijn en bevallen kan blijkbaar uw ogen aantasten want ik zie dezer dagen super slecht... als ik iemand op straat niet herken, vergeef het mij want ik ga door het leven in een waas...

dat je nooit te oud bent om bij te leren want ik leerde een nieuw woord bij ... zijde : POORTSLETTEN. Voor wie het ook nog niet kent: poortsletten is staan sjauwelen aan de schoolpoort, voor of na schooltijd, met andere, voornamelijk mama's. Ik heb nog niet veel poortslettende papa's ontmoet. Ze zijn er zeker wel maar of ze ook onder de noemer SLETTEN vallen, weet ik niet. Er word sinds gisteren dus weer wat afgepoortslet en ik beken, ik doe er af en toe wel aan mee. Maar ik ga zeker geen half uur vroeger aan de poort staan om deze activiteit uit te oefenen. Zoveel tijd heb ik niet!

dat er in Antwerpen een zéér onverdraagzame bomma meerijd met bus 32 tussen de Zoo en Berchem Station. Gezinnen met kinderen en een buggy die deze buslijn willen nemen, pas op want de bomma in kwestie houd er zeer racistische opvatting op na jegens gezinnen met buggy's. De bomma mag van geluk spreken dat ik 3 kinderen mee had, anders had ik haar zeker eens goed haar vet gegeven maar mijn kinderen zouden niet begrijpen waarom ik een zielig oud bomma'tje zo zou aanvallen. Dus de brave burger in mij slikte alle woorden in en negeerde de aantijgingen aan mijn adres over buggy's die bussen blokkeren en dat buggy's na 16u30 toch niet meer op de bus zouden mogen want wij, jonge moeders, hebben toch tijd genoeg en kunnen toch gerust ook voor de spits een bus nemen! Zeer frappante opmerkingen want ik ben een grote voorstander van een wetsvoorstel dat zegt dat 65 plussers tijdens de spits niet op bus en tram mogen zitten, want die hebben pas tijd genoeg én rijden daarenboven ook nog gratis!! De politieke partij die dit voorstel kan verwezenlijken, heeft mijn levenslange stem!

dat ik soms veel wil schrijven maar, zoals iedereen, te weinig tijd heb of te weinig tijd vrij maak om dit te doen en dat erover klagen geen zin heeft...

dat de vakantie voorbij is en dat ik terug begin te werken en er eigenlijk veel zin in heb!!!

dat ik weer vol goede voornemens zit (het lijkt wel nieuwjaar hihi) en hoop deze waar te maken!!!

The countdown...

Nog 6 weken en dan neem ik met veel plezier afscheid van mijn walrus-achtige verschijning nl zwanger zijn! En natuurlijk hopen we ter compensatie een prachtige wolk van een baby te mogen ontvangen!

Maar zoals menig zwangere vrouw wel kan bevestigen: zo zwanger zijn, dat maakt iets los in uw kop en dan doet of denkt ge dingen die aangrenzen bij het onrealistisch. Eén van die neveneffecten is de 'nest-drang'. Op zich heb ik er niet té veel last van omdat ik het op tijd hardhandig de kop in duw. Tijdens de 2de zwangerschap heb ik net hetzelfde gedaan en raar maar waar, sommige dingen die nu bij me opkomen, waren er toen ook al....??? Er is dus eigelijk niet veel veranderd in die 2,5 jaar. Hoewel er tijd genoeg was maar tijdens een niet-zwangere periode stoort een vrouw zich daar duidelijk minder aan. Mijn manlief duidelijk nog minder want vele van die jobkes behoren tot zijn takenpakket.

Neem nu onze slaapkamer... tijdens de vorige zwangerschap beloofde manlief eindelijk ons bed eens in elkaar te steken zodat ik niet elke ochtend van de grond moet kruipen 

Ziehier ons bed... staat mooi esthetisch tegen de muur... stof te pakken. Maar hé, manlief heeft het gisteren afgestoft... das ook iets hé. (kamer ook nog steeds niet geschilderd én zonder plinten...)

 En plots staat daar nog een nieuw meubel in onze kamer!! Dat brengt de toekomstige gebeurtenissen wel akelig dichtbij! En daarmee dus nog meer  to do-lijstjes en stress  en zo meer!!
Als ik dan aan een lijstje begin en naar 't stad fiets voor vanalles en nog wat, constateer ik terug thuis dat ik alsnog de helft ben vergeten, ondanks een geschreven briefke! Of ben ik halverwege al doodop en verlang naar de zetel om walrus-gewijs daar wat te liggen dikwezen.

Wat staat ons nog te doen:
- 2 kleedjes naaien: voor de 2 toekomstige grote zussen (dat doe ik mezelf aan want écht noodzakelijk is dat niet als je een kind krijgt, maar wel leuk :)  )
- Geboortekaartjes printen: ( ben al 2 keer papier gaan kopen en ik kom telkens niet toe. In één keer genoeg papier kopen is te moeilijk voor een zwangere vrouw... die logica is tijdelijk niet beschikbaar.)
- Geboortekaartje drukken: Dit is nog een taak voor manlief want die maakt er een erezaak van om een houtsnede te maken, in 5 kleurlagen over een oplage van 150 kaartjes = 750 keer manueel afdrukken, succes liefste!!
(toch enige lichte stressaanval nu ik het zo geschreven zie staan...)
- Geboortesnoepkes: zoals bij de 2 anderen willen we er ook the famous Jelly Beans bij. 2 maanden geleden zag ik naast het modemuseum een snoepwinkeltje waar ze die dus verkopen. Na weer een verwarrende fietstocht richting stad, bleek die winkel gesloten (failliet of zo??). Nu dus op zoek naar ander adres...
- Suikerbonen en snoepjes afwerken. 
- Stempels afhalen: naamstempel voor het kaartje is klaar en daar zat gelukkig geen schrijffout in maar de naam van de papa was duidelijk wat moeilijker en die moet de meneer opnieuw maken :( Morgen kan ik dus weer heen en weer fietsen!!
- De hele papierwinkel voor kindergeld en zo in orde brengen
-....
Hoe meer ik nadenk, hoe meer erbij komt dus ik ga stoppen met nadenken!

Na het verhuizen van het babybed, kwam er in een andere kamer plaats vrij voor een 'groot' bed. Als ik onze kleine meid daar zo zag zitten, kreeg ik een kleine krop in m'n keel! Ze worden toch wel snel groot!!!
(Het duurde wel tot 21u30 voor de grote meid in slaap was, na nog wat heen en weer getrippel in haar kamer, genietend van een vernieuwde vrijheid, zalig toch...)

 

(foto genomen door grote zus M die ook best fier was)

 

it's my party??

Hoewel ik bijlange nog ni jarig ben, kreeg ik al wel een 'feestje' van de dochters cadeau!!
Die vieren ZOOOO graag verjaardagen dat ze er niet op kunnen wachten. En nu duurt het wat langer voor de volgende (zijnde ik) aan de beurt is, dus maken ze er zelf een feestje van.
- Self made taart met kaarsjes en aardbeien en appels en slagroom en frambozen en chocolade (zie je het hihi)
- Self made kroon met Kaatje en Kamiel (jaja t'is kitsch maar het zijn kinderen hé :)
- en een liedje met hiep hiep hoera's en al!!!

Woensdag is hier altijd een klein feestje... tussen de ruzietjes en geween door natuurlijk....

het leven der zelfstandige!!

Sinds november 2012 ben ik dus 'mijn eigen baas' ofte zelfstandige.
We zijn nu toch bijna 3 maanden verder en ik zie het nog steeds zitten! Geef toe, dat is al iets hé.
Maar er zijn zo wel bepaalde puntjes die ik in de toekomst graag zie veranderen:

punt 1: succesvol bevallen!
Ik ben terug zwanger. Niet bepaald de best timing, we weten dat. Maar ik zit er nu mee dus we moeten er wel door. Onze nr 3 is zeker welkom hoor maar na 2 vlekkeloze  zwangerschappen, is de teleurstelling wel groot dat ik me nu zo verschrikkelijk voel!!! Ik ben 5 maanden ver maar voel me 8 maanden ver: vermoeid, dik, waggelend gelijk een pingping, klagen, zagen, in de zetel liggen, futloos, creativiteit-loos, ... 
Verdikt van de dokter: voldoende rusten en af en toe eens plat gaan liggen. Wetende dat er al 2 dochters rond crossen, een huishouden ligt te wachten, een vent veel werkt en weinig thuis is en ik probeer ook nog wat te werken en geld te verdienen, is rusten iets voor de nacht. Vandaag ben ik compleet futloos en zit die 'zelfstandige' maar wat te zagen en klagen voor de computer.
Conclusie: of ik moet me neerleggen (letterlijk) en alles rustig aan doen (en weinig werken en weinig centen verdienen...) of ik werk verder en negeer alle ongemakken zoals een echte harde zelfstandige en  stoere mama... ???? 

punt 2: een terras!
Ik heb een super handige vent! Het mag gezegd worden. Hij verdient alle eer voor de renovatie van ons huis. Ik voed hem, doe zijn was en voed zijn kinderen op. Ieder zo zijn job.
Maar hij mag dan wel praktisch en  handig zijn maar ik moet de saaie administratie doen.
Vandaag zit ik een halve dag mails te sturen naar dakwerkers omgeving Antwerpen ivm een offerte voor het isoleren van ons dak en de aanleg van ons terras. Want ik laat manlief niet toe ons dak zelf te isoleren! Ik word niet graag weduwe op de leeftijd van bijna 33 en met bijna 3 kinderen! Dat er dan maar nen andere zijn leven waagt om op ons dak te kruipen. Ik zal die er wel voor betalen.
Conclusie: Als we volgende zomer op ons terras kunnen zonnen en in de winter niet meer bevriezen in onze slaapkamers, komt dat door mij!!!! (en door manlief zijn centen hahaha). 

Het ziet er nu nog schraal uit maar ik beeld me al in daar te zitten met een goed boek in de zon.
En onze door manlief 'self made' keuken mag ook gezien worden!!

Punt 3:
De 'zoek een crèche' stress is er ook weer!!!!
We hebben er niet veel geluk mee. Voor M vonden we een FANTATISCHE onthaalmoeder maar die besloot ermee te stoppen om zelf een boekenwinkel te beginnen. Wat echt ook een FANTASTISCHE boekenwinkel is (vooral voor kinderboeken!!) dus als je eens in t'stad bent, spring zeker een binnen bij :  http://www.tstadleest.be !!!
Voor R vonden we dan een grotere crèche vlakbij dus ook super handig.
Ik hoor julllie denken; wat is het probleem? Je hebt toch een crèche??' Ja, inderdaad! MAAR die crèche besluit nu haar groepen op te splitsen en de baby's verhuizen allemaal naar Borgerhout en de peuters blijven in Berchem.
DUS vanaf september kan ik dan met baby en bakfiets naar borgerhout racen nadat ik de andere 2 op school heb gedropt en s'avonds kan ik met 2 kleuters richting Borgerhout om de baby op te halen.
Probleem: onze bakfiets telt maar 2 zitjes. Waar blijf ik met kind nr 3?
M is nog te klein om zelf te fietsen en dan zeker geen 4 km daar de stad. En een kinderstoel op de bakfiets is voor mijn fysiek gelijk aan zelfmoord. Ik voel me nu al een muilezel!
En ik weiger voor alle verplaatsingen binnen de stad de auto te nemen!
Conclusie: Of ik hoop dat ik op miraculeuze wijze toch een plaats in een andere crèche te pakken krijg of ik ga een jaar afzien tot onze baby een peuter is en naar de peutergroep mag, terug vlakbij.

Ik ben er nog niet uit allemaal.
Maar zal ooit wel zo zijn??
Voorlopig concentreer ik me op het produceren van onze nr 3 en de rest zien we dan wel hé..;)

Sinterklaas VS Kerstman

Onze oudste dochter maakt er al het ware een populariteits-battle van:
wie is de 'beste': Sinterklaas of de kerstman???
Sinterklaas zijn taak is zeer duidelijk en word ook door heel de school, mama & papa, media enz in de verf gezet. Daar heeft ze natuurlijk veel voordeel bij want die vent brengt echt speciaal voor haar cadeautjes en brengt ze zelfs aan huis!!! Wat nog straffer is, is dat die zelfs 3 keer komt: thuis, bij nonna & poepa en bij oma & opa!
Als ouder val je dan wel lelijk door de mand. Al mijn dreigementen en straffen ten spijt, brengt de sint een overdaad aan lekkers en speelgoed en dit zonder ooit de zak boven te halen.
Echt veel indruk maak ik nu niet meer op onze dochters.
Of euhm, ... heb ik dat ooit gedaan?
Soms vraag ik me af waarom ik gelijk een hysterisch kieken sta te roepen tegen dat losgeslagen dochtergeweld?? Gisterenavond waren ze met 2 simpelweg dood-op na een week school en crèche. Na een hel-ophaal tocht van school, naar winkel, naar chèche en dan naar huis, was mama ook dood-op. Maar nog niet dood-op genoeg om uit frustratie de kinderen effe af te snauwen om daarna daar al dik spijt van te hebben. Want ze kunnen er toch ook niet aan doen dat zij moe zijn, dat mama moe is, dat mama al 4 kilo extra baby-buik-gewicht moet meesleuren, dat mama alleen nog maar puffend de trap op en af  kan en dat papa dan blinkt in afwezigheid om effe de 2-jarige te helpen dragen of te helpen met de boodschappen of te willen koken terwijl mama dan in de zetel kan ploffen en bekomen. En als papa dan thuis komt, zijn de dochters SUPER enthousiast en krijgt papa kussen en knuffels en gejuich en een staande ovatie en ik sta dan gelijk een huissloor uitgeput achter het kookvuur, waarna dochterlief in de potten komt gluren en droog meedeelt dat ze dat eten toch niet lekker vinden en dat ze liever frietjes met appelmoes hebben.
Waarop 2-jarige R dol enthousiast 'APPELMOES, APPELMOES' begint te gillen en daarna in huilen uitbarst en ontroostbaar is als blijkt dat er geen appelmoes is...

En als M dan vraagt: 'mama, de kerstman, wat doet die nu eigenlijk???'
Ja, dan sta ik ook nog met mijn mond vol tanden want ik kan echt geen enkel overtuigend argument bedenken.
Met een slee rondvliegen met een hoop herten ervoor?
In een hut in de sneeuw zitten wachten? En wat dan?

Sorry kerstman , YOU LOSE, de sint (en papa) is hier de echte held!!!
Maar troost u, zo'n nutteloos gevoel overkomt me ook vaak hoor!
Hou de moed erin.

2 is te weinig, 3 is te veel..????

Ons kleinste monster is net 2 jaar geworden.
En een vraag die bijna iedereen stel is: wanneer komt nr° 3??
Na 2 zwangerschappen,  2 bevallingen des hels, 2 keer borstvoeding waardoor er van mijn borsten weinig overschiet, hormonale allergische reacties, een gebroken arm tijdens borstvoedingsperiode en zo meer, riep ik van de daken: 2 IS GENOEG.

Het lot heeft daar dus anders over gedacht:

 Nr° 3 is in de maak.

Nu de eerste schok is verwerkt, kan ik me nu ten volle concentreren op misselijk zijn, slecht slapen, slecht gezind zijn, met mijn gezicht boven de WC hangen, me voorbereiden op een uitdijend en a-sexueel lijf , ...
Vrouwen die graag zwanger zijn, ik snap ze niet.

Maar erna zal zo ééntje:                                               Of zo ééntje:

in onze armen liggen...
Of misschien totaal een ander...

Maar mijn borsten zijn wel in omvang toegenomen (voorlopig, tot na borstvoeding zeker), dus er is toch één = manlief, die plezier heeft. 

Déja - vu

Bijna dag op dag een jaar geleden schreeft ik 'dit' .
En dit jaar is het wéér van dat! 
Het neefje is ziek en raad maar waar R nu mee zit ...
Een doktersbezoek en € 59 later, heeft de aerosol zijn plaats in de woonkamer terug opgeëist.
Olé!!

Aaaarrrrgggggg

Amaai,
dit is weer lang geleden.
Ik sta de laatste 2 maanden stijf van de werkstress! Als ik eens langer dan 2 minuten vrij heb en achter de computer zit, zal ik wel eens posten waar ik mee bezig was.
Het is woensdagmiddag en er zijn 2 koters in huis en rust brengen die ook niet echt.
De oudste doet per uitzondering nog eens een middagdutje en de jongste hebt ik even van mijn schoot kunnen verdrijven en is zoet met de duplo's. Voor zo lang het nog zal duren...
Ze staat al te zagen bij het 'hertje' om te schommelen.
Soms zou ik dat kind achter het behang willen plakken!
Als ze niet staat te bleiren naast mij,
is ze wel haar zus aan het plagen
of het zand uit de planten aan het trekken
of heeft ze net kaka gedaan
of wil ze water
of heeft ze honger
of wil ze op de loopfiets
of wil ze op het krijtbord tekenen
of staat ze te springen in de zetel
of stoot ze haar hoofd tegen de kast
of zit ze met haar handen in de wc
of staat ze op het salontafel of wil ze buiten of...
AAAARRRRRGGGG
En in de créche zijn ze altijd vol lof over da kind!
Ik snap het niet!
Wat doe ik fout?

Vanaf wanneer gaan kinderen nu weer op kot?
Ik kijk er al naar uit!
Onze 2 schatten!!!!

zeeebrugge rules

Zeebrugge-bad

Ik geef toe, voor enkele jaren kende ik het niet, laat staan dat ik wist dat er een strand met dijk was..

Soit, nu met een schoonzus die daar een appartement heeft, is het onze vaste stek om er eens even tussenuit te knijpen!

Het was super relax met het gezinnetje.... 

tot R onderuit ging in bad! Resultaat: een dik oog en een lelijke snee net naast haar oog. 

PANIEK! 

Manlief beschuldigde me al bijna van kindermishandeling en 4 jarige M die vooral 'het bloed' wilde zien! (kleine ramptoerist)

Na een professioneel oordeel bleek het allemaal toch niet zo erg te zijn maar het kind zag er weer niet uit natuurlijk. Gelukkig kon Sealife Center het leed verzachten.

Op naar de volgende vakantie, hopelijk naar een zonnigere bestemming....

Omron CX3

Gisteren vertoonde ze nog een grote vorm van professionaliteit tijdens een 'fotoshoot' voor haar meter. (binnenkort te zien in één of ander promo krantje van de gemeente Boechout)  Met je vingers in ambachtelijke confituur zitten dabben, opeten en alles vol smeren: zo'n gelegenheid laat je ook niet snel aan u voorbij gaan!

Dank aan de meter voor deze opvoedkundige misvorming van onze dochter! Een pot confituur op onze tafel zal er nooit meer hetzelfde uit zien voor R, na deze zoete kennismaking.

Maar vandaag beleven we de omgekeerde wereld. R is compleet leeg, suf en koortsig. De aerosol (merk Omron CX3), van het Onafhankelijk Ziekenfonds, is deze winter nog niet uit ons interieur weg geweest! Deze morgen al in de wachtzaal van de dokter en nu uitzieken en rusten in je bedje. We beginnen er weer aan voor de komende dagen. Ik hoop dat je snel beter bent klein prutske!

hier en hier had je het ook al zitten! Wij kijken uit naar de zomer...

hartverwarmende meisjes

Door omstandigheden en hectische planningen van moeder- en vaderlief, werden onze meisjes deze avond iets later opgehaald van crèche en nabewaking.

(mijn moederhart ten spijt)

Maar die 2 meiden zijn toch zo schatting en houden elkaar lekker warm in de bakfiets tijdens de koude vriesavond.