The countdown...

Nog 6 weken en dan neem ik met veel plezier afscheid van mijn walrus-achtige verschijning nl zwanger zijn! En natuurlijk hopen we ter compensatie een prachtige wolk van een baby te mogen ontvangen!

Maar zoals menig zwangere vrouw wel kan bevestigen: zo zwanger zijn, dat maakt iets los in uw kop en dan doet of denkt ge dingen die aangrenzen bij het onrealistisch. Eén van die neveneffecten is de 'nest-drang'. Op zich heb ik er niet té veel last van omdat ik het op tijd hardhandig de kop in duw. Tijdens de 2de zwangerschap heb ik net hetzelfde gedaan en raar maar waar, sommige dingen die nu bij me opkomen, waren er toen ook al....??? Er is dus eigelijk niet veel veranderd in die 2,5 jaar. Hoewel er tijd genoeg was maar tijdens een niet-zwangere periode stoort een vrouw zich daar duidelijk minder aan. Mijn manlief duidelijk nog minder want vele van die jobkes behoren tot zijn takenpakket.

Neem nu onze slaapkamer... tijdens de vorige zwangerschap beloofde manlief eindelijk ons bed eens in elkaar te steken zodat ik niet elke ochtend van de grond moet kruipen 

Ziehier ons bed... staat mooi esthetisch tegen de muur... stof te pakken. Maar hé, manlief heeft het gisteren afgestoft... das ook iets hé. (kamer ook nog steeds niet geschilderd én zonder plinten...)

 En plots staat daar nog een nieuw meubel in onze kamer!! Dat brengt de toekomstige gebeurtenissen wel akelig dichtbij! En daarmee dus nog meer  to do-lijstjes en stress  en zo meer!!
Als ik dan aan een lijstje begin en naar 't stad fiets voor vanalles en nog wat, constateer ik terug thuis dat ik alsnog de helft ben vergeten, ondanks een geschreven briefke! Of ben ik halverwege al doodop en verlang naar de zetel om walrus-gewijs daar wat te liggen dikwezen.

Wat staat ons nog te doen:
- 2 kleedjes naaien: voor de 2 toekomstige grote zussen (dat doe ik mezelf aan want écht noodzakelijk is dat niet als je een kind krijgt, maar wel leuk :)  )
- Geboortekaartjes printen: ( ben al 2 keer papier gaan kopen en ik kom telkens niet toe. In één keer genoeg papier kopen is te moeilijk voor een zwangere vrouw... die logica is tijdelijk niet beschikbaar.)
- Geboortekaartje drukken: Dit is nog een taak voor manlief want die maakt er een erezaak van om een houtsnede te maken, in 5 kleurlagen over een oplage van 150 kaartjes = 750 keer manueel afdrukken, succes liefste!!
(toch enige lichte stressaanval nu ik het zo geschreven zie staan...)
- Geboortesnoepkes: zoals bij de 2 anderen willen we er ook the famous Jelly Beans bij. 2 maanden geleden zag ik naast het modemuseum een snoepwinkeltje waar ze die dus verkopen. Na weer een verwarrende fietstocht richting stad, bleek die winkel gesloten (failliet of zo??). Nu dus op zoek naar ander adres...
- Suikerbonen en snoepjes afwerken. 
- Stempels afhalen: naamstempel voor het kaartje is klaar en daar zat gelukkig geen schrijffout in maar de naam van de papa was duidelijk wat moeilijker en die moet de meneer opnieuw maken :( Morgen kan ik dus weer heen en weer fietsen!!
- De hele papierwinkel voor kindergeld en zo in orde brengen
-....
Hoe meer ik nadenk, hoe meer erbij komt dus ik ga stoppen met nadenken!

Na het verhuizen van het babybed, kwam er in een andere kamer plaats vrij voor een 'groot' bed. Als ik onze kleine meid daar zo zag zitten, kreeg ik een kleine krop in m'n keel! Ze worden toch wel snel groot!!!
(Het duurde wel tot 21u30 voor de grote meid in slaap was, na nog wat heen en weer getrippel in haar kamer, genietend van een vernieuwde vrijheid, zalig toch...)

 

(foto genomen door grote zus M die ook best fier was)

 

En daar is de hemel!!

KIJK MAMA; EEN 4!!!
Riep de oudste dochter deze avond!
En ja hoor, daar stond ze, hoog in de lucht. Dat kind heeft echt oog voor zulke details...!
Nu de wolken zich even hadden terug getrokken, leek er plots wel erg veel vliegverkeer boven Antwerpen... Maar wel mooi.....

apparaten-oorlog

Ergens in de loop van vorig jaar viel onze oven plots uit! Niets aan te doen, hij was kapot. De aankoop van een nieuwe werd steeds uitgesteld omdat onze centen altijd een andere uitweg kenden (verbouwen, verbouwen en verbouwen) maar in januari was ik het grondig beu! Koken zonder oven beperkt de menu: geen pizza, geen quiche, geen taarten en cakes, geen lasagne, geen kroketjes, geen krokante lekkere kaaskorstjes en ga zo maar door. Dus met de solden alle elektro websites af gesurft op zoek naar de beste koop om dan op 31/01 (laatste dag van de solden) snel nog naar een winkel te crossen en dat ding mee naar huis te sleuren. Manlief was in de wolken en dezelfde avond  was de oude eruit en de nieuwe erin! 'Joepie!! Pizza!!!' riepen de dochters.
We zijn nu 19 dagen verder: onze vaatwasmachine is kapot!!!
Lap!!! Dat word weer 'good old fashion hand-afwassen'. Manlief weigert zich druk te maken en doet zwijgend de afwas. 2013 kondigd geen goed jaar aan voor onze electro toestellen en dus ook niet voor onze portemonee.
- de koffiezet lekt sinds een week
- de computer is aan een nazicht toe want doet soms zeeeer vreemd
- de tv ruist en kraakt
- de wasmachine wast niet altijd even proper meer
- ...
Ik kan nog wel even door gaan maar dat gaat onze zaak niet veranderen. Eerlijkheidshalve zal ik erbij vermelden dat we weinig tot geen toestellen ooit zelf hebben aangekocht en alle afdankertjes van familie en vrienden opgebruiken.:
- de oven hebben we uit de oude keuken van ons huis gerecupereerd
- computer was een trouw cadeau
- vaatwas gerecupereerd uit de oude keuken van de schoonouders
- tv via een zoon van een collega van mijn moeder (amaai) die een flat screen kocht
- wasmachine is ons allereerste wasmachine van toen we nog samen op kot zaten (bijna 12 jaar oud!)
- koffiezet was kerstcadeau
Veel centen hebben we er dus nog niet aan uitgegeven. Wij zijn zeer slechte consumenten!! Maar toch.... wie dus nog electro-afdankertjes heeft, in goede staat, laat gerust weten!
Liefst eerst een vaatwasmachine... :)

het leven der zelfstandige!!

Sinds november 2012 ben ik dus 'mijn eigen baas' ofte zelfstandige.
We zijn nu toch bijna 3 maanden verder en ik zie het nog steeds zitten! Geef toe, dat is al iets hé.
Maar er zijn zo wel bepaalde puntjes die ik in de toekomst graag zie veranderen:

punt 1: succesvol bevallen!
Ik ben terug zwanger. Niet bepaald de best timing, we weten dat. Maar ik zit er nu mee dus we moeten er wel door. Onze nr 3 is zeker welkom hoor maar na 2 vlekkeloze  zwangerschappen, is de teleurstelling wel groot dat ik me nu zo verschrikkelijk voel!!! Ik ben 5 maanden ver maar voel me 8 maanden ver: vermoeid, dik, waggelend gelijk een pingping, klagen, zagen, in de zetel liggen, futloos, creativiteit-loos, ... 
Verdikt van de dokter: voldoende rusten en af en toe eens plat gaan liggen. Wetende dat er al 2 dochters rond crossen, een huishouden ligt te wachten, een vent veel werkt en weinig thuis is en ik probeer ook nog wat te werken en geld te verdienen, is rusten iets voor de nacht. Vandaag ben ik compleet futloos en zit die 'zelfstandige' maar wat te zagen en klagen voor de computer.
Conclusie: of ik moet me neerleggen (letterlijk) en alles rustig aan doen (en weinig werken en weinig centen verdienen...) of ik werk verder en negeer alle ongemakken zoals een echte harde zelfstandige en  stoere mama... ???? 

punt 2: een terras!
Ik heb een super handige vent! Het mag gezegd worden. Hij verdient alle eer voor de renovatie van ons huis. Ik voed hem, doe zijn was en voed zijn kinderen op. Ieder zo zijn job.
Maar hij mag dan wel praktisch en  handig zijn maar ik moet de saaie administratie doen.
Vandaag zit ik een halve dag mails te sturen naar dakwerkers omgeving Antwerpen ivm een offerte voor het isoleren van ons dak en de aanleg van ons terras. Want ik laat manlief niet toe ons dak zelf te isoleren! Ik word niet graag weduwe op de leeftijd van bijna 33 en met bijna 3 kinderen! Dat er dan maar nen andere zijn leven waagt om op ons dak te kruipen. Ik zal die er wel voor betalen.
Conclusie: Als we volgende zomer op ons terras kunnen zonnen en in de winter niet meer bevriezen in onze slaapkamers, komt dat door mij!!!! (en door manlief zijn centen hahaha). 

Het ziet er nu nog schraal uit maar ik beeld me al in daar te zitten met een goed boek in de zon.
En onze door manlief 'self made' keuken mag ook gezien worden!!

Punt 3:
De 'zoek een crèche' stress is er ook weer!!!!
We hebben er niet veel geluk mee. Voor M vonden we een FANTATISCHE onthaalmoeder maar die besloot ermee te stoppen om zelf een boekenwinkel te beginnen. Wat echt ook een FANTASTISCHE boekenwinkel is (vooral voor kinderboeken!!) dus als je eens in t'stad bent, spring zeker een binnen bij :  http://www.tstadleest.be !!!
Voor R vonden we dan een grotere crèche vlakbij dus ook super handig.
Ik hoor julllie denken; wat is het probleem? Je hebt toch een crèche??' Ja, inderdaad! MAAR die crèche besluit nu haar groepen op te splitsen en de baby's verhuizen allemaal naar Borgerhout en de peuters blijven in Berchem.
DUS vanaf september kan ik dan met baby en bakfiets naar borgerhout racen nadat ik de andere 2 op school heb gedropt en s'avonds kan ik met 2 kleuters richting Borgerhout om de baby op te halen.
Probleem: onze bakfiets telt maar 2 zitjes. Waar blijf ik met kind nr 3?
M is nog te klein om zelf te fietsen en dan zeker geen 4 km daar de stad. En een kinderstoel op de bakfiets is voor mijn fysiek gelijk aan zelfmoord. Ik voel me nu al een muilezel!
En ik weiger voor alle verplaatsingen binnen de stad de auto te nemen!
Conclusie: Of ik hoop dat ik op miraculeuze wijze toch een plaats in een andere crèche te pakken krijg of ik ga een jaar afzien tot onze baby een peuter is en naar de peutergroep mag, terug vlakbij.

Ik ben er nog niet uit allemaal.
Maar zal ooit wel zo zijn??
Voorlopig concentreer ik me op het produceren van onze nr 3 en de rest zien we dan wel hé..;)

Zilver-Linde deel 2

Na 3 hectische weken van werken 'gelijk zotten' tegen de deadline, was het dit weekend de opening/voorstelling van ons project:  Zilver-Linde!!
We kregen heel de stoet familie-vrienden-kennissen-buren en zo meer over de vloer wat op zich ook al voor redelijk wat stress zorgt. Maar ik kan nu wel toegeven dat ik blij ben dat we dat gehad hebben en dat ik mezelf nu volledig kan storten op mijn 'werk'. Want opdrachten zijn er ook bij gekomen en dat was tenslotte toch de bedoeling. Ik kan hier niet blijven thuis zitten zonder iets te presteren en een beetje geld binnen te brengen... Daar zal manlief op termijn niet mee kunnen lachen hihi...
Maar na het harde labeur, is het fijn het resultaat te bekijken en eens terug te blikken vanwaar we zijn gekomen. En ik moet toegeven, het is écht wel een verbetering, oef en gelukkig!!

VOOR

 NA

En natuurlijk mijn werkplekje, waar de kindjes ook eens graag komen piepen en spelen!

 

En onze website is ook actief dus neem zeker ook eens een kijkje op www.zilver-linde.be

Zilver-Linde

Ik word bijna depri van al die blogs te lezen en foto's te zien van gezellige gezinnetjes op vakantie in de Ardennen of andere mooie bosrijke en natte gebieden.
Soit, vakantie is het zeker nog niet voor ons.
Nog 36 uur en onzen benede MOET klaar zijn!!
Het zit zo, na vele jaren dromen, starten we vanaf donderdag met onze eigen winkel/atelier. Mijn man en ik zijn beiden redelijk artistiek en willen daar graag onze job van maken. Noem ons dromers, doe maar op maar als we het niet proberen, gaan we er later spijt van hebben.

Het concept is als volgt (opgepast, zeer doordacht!!!):
- Ik maak juwelen en zo en manlief maakt meubels, grafiek, foto's en zo
- We hebben een huis met ruimte.
- Ik heb mijn atelier aan de straatkant met een kleine etalage.
- daarnaast is een grote (nog niet geheel afgewerkte) hal waar mijn man zijn dingen kan presenteren
- Ik werk in mijn atelier/winkel en de klanten komen kopen!
Simpel hé....

En als dat nu ook wat geld op brengt om te overleven, ben ik een gelukkig mens. Meer moet dat toch niet zijn....
Dus als je in de buurt bent, kom gerust een kijken.... en misschien ook iets kopen...!?
Of kijk eens op onze website www.zilver-linde.be
(ook online binnen 36u.. commercieel gezien zijn we al slecht bezig hihi)

Tis eindelijk zover...!!!

Februari 2010

Wij verhuisden naar ons nieuwe stulpje!

Januari 2012 

Met blijdschap en trots kan ik u melden dat er 1 kamer VOLLEDIG klaar is!

De slaapkamer van M, de oudste dochter.

Na 2 jaar zagen, heeft manlief de kader, kapstok en lamp eindelijk opgehangen.

En sinds vorige week staat het naaimachien van mijn lieftallige mama hier, dus ik had geen excuses meer om de gordijnen nog langer uit te stellen.

Ziehier: het resultaat! 

Er zitten nog wat schoonheidsfoutjes in maar geen nood, de slaapkamer van R heeft ook nog gordijnen nodig. Maar dat zal voor volgende week zijn...

De profieltekening is een 'projectje in de tijd': elk jaar schilder ik haar profiel erbij. Nog 3 maanden en ze word 4 jaar dus ik weet wat me te doen staat! Zelf heeft M ernaast ook een kunstwerk toegevoegd. (een nijlpaard met een kroon, de zee en haar naam, zie je het?)

En dan nu nog de rest van het huis afwerken.................(zucht) (kleine berekening: om de 2 jaar één kamer af, dan zijn we nog minstens 10 jaar bezig.......... (zucht zucht)