donderdag 3 januari 2013

jong geleerd


Als ouders zijn we zelf geen technologische hoogvliegers maar onze dochter wilde nu ook wel graag haar stuk technologie. Het werd een kitscherig roos fototoestel van Kidizoom: spuuglelijk en het vreet batterijen maar ze is er gek van! Zo maakte ze zelf deze portretjes waar ik spontaan van moet glimlachen!

zaterdag 15 december 2012

Sinterklaas VS Kerstman

Onze oudste dochter maakt er al het ware een populariteits-battle van:
wie is de 'beste': Sinterklaas of de kerstman???
Sinterklaas zijn taak is zeer duidelijk en word ook door heel de school, mama & papa, media enz in de verf gezet. Daar heeft ze natuurlijk veel voordeel bij want die vent brengt echt speciaal voor haar cadeautjes en brengt ze zelfs aan huis!!! Wat nog straffer is, is dat die zelfs 3 keer komt: thuis, bij nonna & poepa en bij oma & opa!
Als ouder val je dan wel lelijk door de mand. Al mijn dreigementen en straffen ten spijt, brengt de sint een overdaad aan lekkers en speelgoed en dit zonder ooit de zak boven te halen.
Echt veel indruk maak ik nu niet meer op onze dochters.
Of euhm, ... heb ik dat ooit gedaan?
Soms vraag ik me af waarom ik gelijk een hysterisch kieken sta te roepen tegen dat losgeslagen dochtergeweld?? Gisterenavond waren ze met 2 simpelweg dood-op na een week school en crèche. Na een hel-ophaal tocht van school, naar winkel, naar chèche en dan naar huis, was mama ook dood-op. Maar nog niet dood-op genoeg om uit frustratie de kinderen effe af te snauwen om daarna daar al dik spijt van te hebben. Want ze kunnen er toch ook niet aan doen dat zij moe zijn, dat mama moe is, dat mama al 4 kilo extra baby-buik-gewicht moet meesleuren, dat mama alleen nog maar puffend de trap op en af  kan en dat papa dan blinkt in afwezigheid om effe de 2-jarige te helpen dragen of te helpen met de boodschappen of te willen koken terwijl mama dan in de zetel kan ploffen en bekomen. En als papa dan thuis komt, zijn de dochters SUPER enthousiast en krijgt papa kussen en knuffels en gejuich en een staande ovatie en ik sta dan gelijk een huissloor uitgeput achter het kookvuur, waarna dochterlief in de potten komt gluren en droog meedeelt dat ze dat eten toch niet lekker vinden en dat ze liever frietjes met appelmoes hebben.
Waarop 2-jarige R dol enthousiast 'APPELMOES, APPELMOES' begint te gillen en daarna in huilen uitbarst en ontroostbaar is als blijkt dat er geen appelmoes is...

En als M dan vraagt: 'mama, de kerstman, wat doet die nu eigenlijk???'
Ja, dan sta ik ook nog met mijn mond vol tanden want ik kan echt geen enkel overtuigend argument bedenken.
Met een slee rondvliegen met een hoop herten ervoor?
In een hut in de sneeuw zitten wachten? En wat dan?

Sorry kerstman , YOU LOSE, de sint (en papa) is hier de echte held!!!
Maar troost u, zo'n nutteloos gevoel overkomt me ook vaak hoor!
Hou de moed erin.

zondag 18 november 2012

2 is te weinig, 3 is te veel..????

Ons kleinste monster is net 2 jaar geworden.
En een vraag die bijna iedereen stel is: wanneer komt nr° 3??
Na 2 zwangerschappen,  2 bevallingen des hels, 2 keer borstvoeding waardoor er van mijn borsten weinig overschiet, hormonale allergische reacties, een gebroken arm tijdens borstvoedingsperiode en zo meer, riep ik van de daken: 2 IS GENOEG.

Het lot heeft daar dus anders over gedacht:














 Nr° 3 is in de maak.

Nu de eerste schok is verwerkt, kan ik me nu ten volle concentreren op misselijk zijn, slecht slapen, slecht gezind zijn, met mijn gezicht boven de WC hangen, me voorbereiden op een uitdijend en a-sexueel lijf , ...
Vrouwen die graag zwanger zijn, ik snap ze niet.

Maar erna zal zo ééntje:                                               Of zo ééntje:

in onze armen liggen...
Of misschien totaal een ander...

Maar mijn borsten zijn wel in omvang toegenomen (voorlopig, tot na borstvoeding zeker), dus er is toch één = manlief, die plezier heeft. 






maandag 5 november 2012

Zilver-Linde deel 2

Na 3 hectische weken van werken 'gelijk zotten' tegen de deadline, was het dit weekend de opening/voorstelling van ons project:  Zilver-Linde!!
We kregen heel de stoet familie-vrienden-kennissen-buren en zo meer over de vloer wat op zich ook al voor redelijk wat stress zorgt. Maar ik kan nu wel toegeven dat ik blij ben dat we dat gehad hebben en dat ik mezelf nu volledig kan storten op mijn 'werk'. Want opdrachten zijn er ook bij gekomen en dat was tenslotte toch de bedoeling. Ik kan hier niet blijven thuis zitten zonder iets te presteren en een beetje geld binnen te brengen... Daar zal manlief op termijn niet mee kunnen lachen hihi...
Maar na het harde labeur, is het fijn het resultaat te bekijken en eens terug te blikken vanwaar we zijn gekomen. En ik moet toegeven, het is écht wel een verbetering, oef en gelukkig!!

VOOR

 NA


En natuurlijk mijn werkplekje, waar de kindjes ook eens graag komen piepen en spelen!

En onze website is ook actief dus neem zeker ook eens een kijkje op www.zilver-linde.be

dinsdag 30 oktober 2012

Zilver-Linde




Ik word bijna depri van al die blogs te lezen en foto's te zien van gezellige gezinnetjes op vakantie in de Ardennen of andere mooie bosrijke en natte gebieden.
Soit, vakantie is het zeker nog niet voor ons.
Nog 36 uur en onzen benede MOET klaar zijn!!
Het zit zo, na vele jaren dromen, starten we vanaf donderdag met onze eigen winkel/atelier. Mijn man en ik zijn beiden redelijk artistiek en willen daar graag onze job van maken. Noem ons dromers, doe maar op maar als we het niet proberen, gaan we er later spijt van hebben.

Het concept is als volgt (opgepast, zeer doordacht!!!):
- Ik maak juwelen en zo en manlief maakt meubels, grafiek, foto's en zo
- We hebben een huis met ruimte.
- Ik heb mijn atelier aan de straatkant met een kleine etalage.
- daarnaast is een grote (nog niet geheel afgewerkte) hal waar mijn man zijn dingen kan presenteren
- Ik werk in mijn atelier/winkel en de klanten komen kopen!
Simpel hé....

En als dat nu ook wat geld op brengt om te overleven, ben ik een gelukkig mens. Meer moet dat toch niet zijn....
Dus als je in de buurt bent, kom gerust een kijken.... en misschien ook iets kopen...!?
Of kijk eens op onze website www.zilver-linde.be
(ook online binnen 36u.. commercieel gezien zijn we al slecht bezig hihi)




woensdag 19 september 2012

Déja - vu


Bijna dag op dag een jaar geleden schreeft ik 'dit' .
En dit jaar is het wéér van dat! 
Het neefje is ziek en raad maar waar R nu mee zit ...
Een doktersbezoek en € 59 later, heeft de aerosol zijn plaats in de woonkamer terug opgeëist.
Olé!!



zaterdag 15 september 2012

Waar is die vakantie gebleven?


Ja wij zijn wandelaars!
Klinkt een beetje bejaard maar voor ons een toppie vakantie-bezigheid. Voor menig ouder met kinderen lijkt de gedachte alleen al een levende hel maar wij waren vol goede moed en goed voorzien. De oudste is 4 jaar en had al bewezen dat ze enkele kilometers wel goed kan verteren. En met een bijna 2 jarige in het gezelschap, danken we de uitvinder van de kinderdrager of kinderrugzak of hoe noem je dat! Zo'n rugzak met 'stoeltje' waar ge uw kleine in vast klikt en dat zit dan enkele uren stil! Zowaar toch de hemel van elke ouder!!
Klein minpunt bij ons aanwezige exemplaar: Ge moet dan wel continu blijven stappen want anders roept ze onafgebroken 'UIT UIT UIT'. Maar dit kleine nadeel namen we er graag bij en jawel, heeeeeel soms viel ze zelfs in slaap. (héééééééééééél soms wel te verstaan, meer niet dan wel.....)
Maar zot als we zijn, deden we het toch. Allemaal wandelschoenen aan, regenjas mee, zonnecrème op, bril en pet mee en hopelijk voor de rest niets vergeten en op pad. Manlief was muilezel van dienst voor de jongste en ik was moeder, sportief coach, zangeres (aheum), verhalenvertelster, natuurgids, fotograaf en zoveel meer voor de oudste.
De blikken die we toegezonden kregen van collega-wandelaars (en jawel, meestal waren ze bejaard) was een mengelmoes van bewondering en ook ongeloof. Waarschijnlijk meer ongeloof dan bewondering... maar we waren vast besloten onze realistische doelstelling te behalen.
 En jawel hoor, veel natuurschoon hebben we vanop bergtoppen mogen aanschouwen. Steeds met een belofte en beloning aan de kinderen maar voor wat hoort wat! Dat weet zo'n kind op die leeftijd al zeer goed.
Maar niets zaliger dan na een lange wandeling vliegeren op de top van de berg!!
En die bustoeristen maar gapen. Dat hadden ze precies nog nooit gezien. Maar we stonden er wel hé, met onze 2 kleine dochters op de top ! Fantastisch om ze te zien genieten van dit moment. En te weten dat ze er nu nog vaak aan terugdenken! Niet veel 4 jarigen die dat kunnen navertellen!!! Een ipad, iphone, ipod en zo meer kennen ze niet, maar een berg, het gras, de bijen, de zon, de wind en een vlieger wel hoor!
Maar ja, wij zijn dan ook vroeg bejaarde dertigers die van wandelen houden. Misschien worden we binnen 10 jaar wel aanzien als kindermishandelaars....
Pech gehad dames!
Volgend weekend gaan we naar de Ardennen en weet je wat: de wandelschoenen gaan ook mee!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...